آبکاری روی یک فرآیند آبکاری روی سریع در 30 سال گذشته است. اجزای اصلی آن عبارتند از اکسید روی اصلی نمک ، عامل کمپلکس و هیدروکسید سدیم نمکی (که معمولاً به عنوان هیدروکسید سدیم شناخته می شود). برای به دست آوردن یک پوشش روشن خوب با قابلیت پراکندگی خوب ، باید یک درخشنده اضافه شود. دوره اصلی توسعه آبکاری روی در چین در دهه 1970 میلادی است که آبکاری روی بدون سیانید انجام شد. روند معروف آبکاری روی DPE و فرآیند آبکاری روی تاکنون مورد استفاده قرار گرفته است. اگرچه این فرایند به اندازه فرآیند گالوانیزه سیانید پایدار و دقیق نیست. اما بزرگترین مزیت آن سیانور نیست. آسیب به محیط زیست بسیار کمتر است. اکنون آبکاری روی دارای توسعه جدیدی است ، تاول و شکنندگی و سایر نقایص برطرف شده است ، توانایی پراکندگی بسیار بهبود یافته است و می توان آن را با آبکاری روی سیانورد مقایسه کرد.
فرآیند آبکاری روی کلرید پتاسیم (یا کلرید سدیم) یک فرآیند جدید آبکاری روی بدون سیانید است که در دهه 1980 توسعه یافته است. اجزای اصلی آن عبارتند از: کلرید روی به عنوان نمک اصلی ، محتوای کلی آن 70-909 است. کلرید پتاسیم به عنوان یک نمک رسانا استفاده می شود ، و محتوای آن از 140-2809 / L متغیر است و می توان آن را مطابق با مختلف تنظیم کرد نیاز دارد. اسید بوریک به عنوان بافر pH برای تثبیت مقدار pH بین 4.6 و 5.4 استفاده می شود. از آنجا که حمام در دمای اتاق کار می کند ، حلالیت اسید بوریک زیاد نیست و میزان اسید بوریک به طور کلی در 25 درجه سانتیگراد کنترل می شود.
این سه جزء به تنهایی نمی توانند پوشش رویی واجد شرایط را تولید کنند. برای به دست آوردن روکش روی روشن و ظریف باید برخی از مواد افزودنی اضافه شود.
از مزایای آبکاری روی KCl می توان به محلول پایدار ، روکش روشن و دقیق ، هزینه کم ، راندمان جریان بالا و غیر سمی اشاره کرد. ضرر این است که توانایی پراکندگی محلول آبکاری نسبت به آبکاری قلیایی روی کمی بدتر است و شکنندگی پوشش نیز بیشتر است. با این حال ، ظاهر آبکاری روی KCl بلافاصله محبوب شد. توسعه بسیار سریع است.
